Funny Games U.S.

Those that have heard me speak for any length of time have almost certainly heard me utter the opinion that one should have opinions and principles roughly the height of a stepping stool. This way, the constant getting on and of a not particularly high horse can have somewhat of an aerobic positive effect.

However, there are some opinions I hold dear, and will defend to a -if perhaps not the- very end. I will grant you that there are not many, but there are at least some. I believe that there is no situation that asks for snapping one's fingers for service, and that berating wait-staff or chefs should be done only after any opportunity for spitting into food has passed. I believe there is no excuse for cruelty to animals, and that you should never kick something unable to kick back. I believe a lot of things.

Among my slightly less vehemently guarded measures of life is the fact I really do not approve of pirated or otherwise illegal copies and performances of music, books and films. This is not a principle I usually uphold all too strictly, I prefer to watch a “real” DVD to a pirated one and will not swiftly buy a ripped copy of a CD, but I do have a play list on youtube of my favourite music videos, and I do not have all those on CD or otherwise. A little hypocrisy goes a long way in these matters.

That said, my long-held opinion that watching a pirated movie detracts something from the experience has been giving a polish and shine this weekend when I had a chance to watch Michael Hanake's remake of his own movie “Funny Games”. Having first watched this as a down-loaded version and now in a official movie theatre, it gave me some measure of comparison. Granted, the down-load was of bad quality, but still, that goes some way to proving my point, actually.

Some context is required for understanding the really quite large differences between the two viewings. I had heard of the classic original version only in a far away way. The remake drew my attention because it stars the actor that seems destined to play me should my life ever warranted filming, Michael Pitt. But upon reading up on the movie, it seemed a good start to a night of thrillers and horrors. The story, a well-to-do family terrorised by a pair of polite, handsome but insane young men, allows for interesting ruminations on politeness and a good meditation on trusting your neighbours.

Watching this movie in a room filled with movie-buffs and in bad quality did not do well for the experience. The shocks and thrills seemed second-hand, and open for mockery, and it all seemed done before and made one feel tremendously blasé.

Watching it, however, in a movie-theatre, surrounded by people who do not analyse every movie to it's bitter end, and in a much better quality, suddenly the movie seemed to change. Much like showing your town to tourists will make you see the town in a whole new light, I saw this catalogue of displacement in a whole new light. Along with my co-watchers, I suddenly found the chance to wonder what I would have done in similar situations, and I bristled with them at the atrocious cheat perpetrated halfway through. Suddenly, the movie's implications became personal, the occasional breaking of the fourth wall more than a clever trick, a personal indictment.

For those who do not know the original or the remake, the story is simple, a family on holiday is trapped in their house with two psychopaths, who bet them the family will not be alive in twelve hours time. Simple, and we have seen it before. The psycho's seem polite and genteel at first, but so did Hannibal Lecter, and it doesn't hit home immediately. But the two also make use of the insular community of friends and neighbours they seem so easily and obviously to belong to, suddenly bringing the danger much closer to home.

The original is known as a classic, the remake, by the same director, with much the same dialogue and scenes, might not, but if it doesn't it is only by virtue of it's status as a remake. Viewed as a separate entity, the acting is mostly very well done, the subdued, actually never shown, horrid violence is wonderfully portrayed still, and the menace remains as true now as when this movie was made first.

I can advise any body to go see this, but there is a certain requirement for a willingness to discuss them movie and it's themes afterwards, so I advice bringing a group of argumentative friends, and adjourning to a good bar swiftly afterwards. And stocking up on eggs.

Back from the dead, I promised to do better this time,

Kevin

Royalty Schmoyalty, Esther had niet mogen winnen

Gisteren, zondag, werd ik gevraagd of ik vandaag, maandag, het leuk zou vinden om aanwezig te zijn bij de finale-uitzending van de show “de grootste royalty kenner van Nederland”.

Omdat dit me inderdaad wel leuk leek, en het wel leuk was tot de uiteindelijke finale, heb ik nu drie dingen die ik vanavond even moet doen, die ik normaal niet of niet snel zou doen, en waarvan ik er nu al eentje aan het doen ben.

Dit blog-je is in het Nederlands, namelijk, een taal die ik in mijn schrijfsels eigenlijk niet vaak gebruik, maar omdat dit toch een Nederlands programma was en is, en dit stukje (volgens mij) gelezen moet worden door zo veel mogelijk Nederlanders heb ik nu mijn normale voorkeur voor het Engels even overboord gezet voor mijn moerstaal. Dat was 1.

Nummers 2 (twee) en 3 (drie) zijn in volgorde van belangrijkheid het feit dat ik nu het risico loop een vriendin van mij te beschamen, en het feit dat ik de uitkomst van dit programma ga verpesten.

Voor mij is de immer beringbaarde Marc van der Linden de grootste Royalty-kenner van Nederland in minstens gewicht, maar deze kwam voor deze uitzending niet opdagen.

Wie er wel kwamen opdagen waren de zes winnaars van de voorrondes, en zes “professionele” royalty kenners, mensen die van het uitpluizen van koninklijke leventjes hun beroep hadden gemaakt, zogezegd. Uit deze twee groepjes van zes werden twee winnaars gehaald, een “professional” en een amateur. Deze twee werden dan als goede kemphaantjes tegen elkaar opgezet voor de titel GrvN en de, toch heel mooie, trofee. Dit alles aan elkaar gepraat door de toch al niet zo te vertrouwen Bert van Leeuwen en een man die ik nog nimmer eerder had gezien, en wiens naam mij dus ook direct ontschiet.

Sinds ik Bertje eens heb zien vals-spelen bij een van zijn andere evangelische quizjes heb ik die man al niet meer vertrouwd, en laat ik het zo zeggen, het werd er vandaag niet beter op.

Maar goed, wat gebeurde er. De amateur-kandidaat, Ieneke (als ik dit verkeerd spel, Ineke, sorry, je bordjes kon ik niet lezen, ik zat achter je), bracht het met een enorme kennis van het koningshuis tot de finale, waar zij het mocht opnemen tegen de Pro, Esther Wolswinkel, redactrice van het blad Vorsten. Nu ontzeg ik Esther zeker niet dat zij ook een redelijke kennis van het koningshuis bezit, maar ze had niet mogen winnen. En ze won wel.

Ze won, omdat Bert tijdens het stellen van een vraag aan de twee niet helemaal begrepen had wat de regels waren, en een goed door Ieneke beantwoorde vraag daarom uit het programma moest mikken. Wat gebeurde er? Ieneke wist het antwoord, en zoals geïnstrueerd drukte zij dus toen de vraag was gesteld, en gaf haar antwoord. Echter, omdat ze blijkbaar “wat vroeg drukte, voor alle antwoorden op scherm stonden” werd deze vraag niet meegenomen in de uiteindelijke score.

Toen Esther dit later echter nog een keer deed, kregen we een tweede takeje om te voorkomen dat het er aanstaande woensdag uit zag alsof ze zo vroeg drukte. Ieneke werd gevraagd om vooral maar niet mee te drukken want dat zou “niet eerlijk zijn”. Esther's punt telde wel, Ieneke's punt zullen we buiten de studio nooit meer over horen, confetti werd afgevuurd en we moesten allemaal maar heel blij doen dat Esther had overwonnen.

Ik snap dat je als professionele royalty-kenner moeilijk kan verliezen van een amateur, maar echt, dit is wel een heel lege overwinning, en als ik Ieneke was zou ik dit ook zeker niet over mijn kant laten gaan. Ik verwacht een woedende uithaal naar Bert aan tafel bij Carlo en Irene en wat traantjes tegenover Loretta, Ien, je hebt het verdiend.

Dus, voor iedereen die woensdag, op koninginnedag, dit programma gaat kijken, weet dan dat de echte winnaar door een heel subtiel trucje niet als winnaar uit de bus kwam.

Met vriendelijke groet,

Kevin